Tα νάματα

Tον βίον εξεμέτρησα

Του λόγου μου,ως είθισται,

Και έγινα βροχή..

Γλιστρώντας απ’τα κεραμίδια

Άπ’ τη νεροσυρμή

,Απ’το μπαλκόνι βλέπω μέσα,

Είσαι  εσύ..

Κηθ Τζάρετ μοιάζει η μουσική,

Μα ποιό βιβλίο διάβαζες δεν πρόλαβα να δω,

 Στέλνει ένα κύμα δυνατο

Μένω μονάχα να κοιτώ…

Με παρασέρνει προς τα κάτω

Νάτο το ρέμα, νάτο..

Μπρος στης γιαγιάς μου την αυλή

Οι διαλεχτές οι πέτρες

Για να περνούμε απέναντι

Ύστερα αδιάβατο στενό

Γρήγορα κάντε,»είνι του στχειό’

Βγαίνω σε ξέφωτο

Να οι φωλιές των πελαργών

Λείπουν, επικειται χειμών

Ειν το σχολείο παρακάτω

Όρθιο τι να καρτερεί..

Ενός λεπτού σιγή

Είναι παρούσες  οι ιτιές ,

 Έχουν τα πέπλα μές στο ρέμα,

Στέλνουν τα δέοντα σε σένα

 Με τούτα και με κείνα χάνω

Του Αη Γιώργη 

Την πηγή

Πιο κάτω λείπουν οι μπαξέδες

Λείπουν τ’ αυλάκια,

Ντομάτας μνήμη που πλανάται,

Η μυρωδιά

Όσο για τις Μουριές δεν ξέρω.

Δεν πρόλαβα για να κοιτάξω,

Αν ειν’εδώ..

Πλάι στα καρδάματα,

Κατηφορίζοντας  κατρακυλώντας,

Βουτάω στης Λίμνης 

Μέσα τα ιάματα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s