Στο ρυθμό της ψυχής..

Σαράντα μέρες έβρεχε

Δεν έπαψε στιγμή

Σαράντα μέρες έβρεχε

-Ο Ήλιος να μην έβγει..

Ήτανε στάλες σιγανές

Ήτανε δάκρυα

Μούσκεμα στοίβες χαρτομάντηλα.

Πόσο της πάνε της βροχής

Τα δάκρυα της αγάπης

Πόσο της πρέπει της σιωπής

Ο΄ήχος της βροχής…

  • Post
  • Block

No block selected.Open publish panel

  • Document
One-Time
Μηνιαία
Yearly

Make a one-time donation

Make a monthly donation

Make a yearly donation

Επιλέξτε ένα ποσό

$5.00
$15.00
$100.00
$5.00
$15.00
$100.00
$5.00
$15.00
$100.00

Or enter a custom amount

$

Your contribution is appreciated.

Your contribution is appreciated.

Your contribution is appreciated.

DonateDonate monthlyDonate yearly

Πώς της πηγαίναν της βροχής

Τα δάκρυα της αγάπης

Πόσο της πρέπει της σιωπής

Ο΄ήχος της βροχής…

Αλλού τα κακαρίσματα

Πρώτο ταξίδι εκτός,

Μέχρι τη Σόφια…

Νιώθω πλουταίνω

Σταθμός των τραίνων

Κτίσμα απέριττο

Παλιού καιρού,

Η ώχρα μνήμη

 Και Προμαχών

Κούλα και Βουλγαρία

Κάποια κυρία

  • Σόφια,νι πριέμα σζ ντ’ζντ (Η Σόφια μας υποδέχεται με βροχή)

Βρέχει!

Χαρά,καταλαβαίνω!

Οι πρώτες στάλες ανακούφιση

Η βλάστηση πυκνώνει..

Από την πόλη έρχομαι

Η Σόφια πόλη με μπαξέ

Από την πόλη έρχομαι

Γεντί Κουλέ με ρετιρέ

Από την πόλη έρχομαι

-Μα στην κορφή πώς έφτασε;

Οι δεν και οι δεν…

Έχει πρηστεί το πόδι μου και έφτασε στα δάχτυλα.Πώς να ζητήσω ο,τιδήποτε.Με έχουν βαρεθεί.Έχει ο καθένας τα δικά του και μάλιστα μέρες πού ‘ρθαν.

Όσο για το πώς συμπεριφέρεται ο καθένας στο θέμα ιού και περιορισμού,μεγάλη είναι η απόκλιση,άλλοι φοβούνται και ζητούν να ενταθούν τα μέτρα , άλλοι διαμαρτύρονται και απαιτούν χαλάρωση