Bodrum

Τα αστεία σας ,όπως λέμε κλέφτες κι αστυνόμοι,τις κουμπάρες,να κάνεις το γιατρό με ψεύτικα ακουστικά μέχρι να κάνεις τη φαντασία λογοτεχνία,να νιώσεις συγκινήσεις.Να μην εισαι αναίσθητος σκληρός της κοινωνίας ειναι η κρίση, ο ιός.Γίνε αλληλέγγυος,όσο μπορείς. Και διάλεξες την Τέχνη.Ακούω δίπλα,μη κεκλεισμένων των θυρών τα εκατο χιλιάδες κρούσματα,Τουρκία.Αραγε προλαβαίνουμε να κρυφτούμε,δεν έχουμε σκεφτεί το πού,πίσω απ’τη μάσκα?΄΄Εχεις?Να’χα ένα ποδήλατο να σε προλάβω,να ‘μαι κι εγώ σ’εκείνο το βαθύ μπουντρούμι…τον πάω το Λουκιανό και όλους τους τω καιρώ εκείνω όπως και νυν θεράποντες της τέχνης …το τσουνάμι ήρθε…δεν προλαβαίνω,μάτια μου,έφτασε πίσω …πυρκαγιά, όσο φτάνει το Μάτι…το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μου…κούτσα μια και κούτσα δυό,έρχομαι οσονούπω…

Tα νάματα

Tον βίον εξεμέτρησα

Του λόγου μου,ως είθισται,

Και έγινα βροχή..

Γλιστρώντας απ’τα κεραμίδια

Άπ’ τη νεροσυρμή

,Απ’το μπαλκόνι βλέπω μέσα,

Είσαι  εσύ..

Κηθ Τζάρετ μοιάζει η μουσική,

Μα ποιό βιβλίο διάβαζες δεν πρόλαβα να δω,

 Στέλνει ένα κύμα δυνατο

Μένω μονάχα να κοιτώ…

Με παρασέρνει προς τα κάτω

Νάτο το ρέμα, νάτο..

Μπρος στης γιαγιάς μου την αυλή

Οι διαλεχτές οι πέτρες

Για να περνούμε απέναντι

Ύστερα αδιάβατο στενό

Γρήγορα κάντε,»είνι του στχειό’

Βγαίνω σε ξέφωτο

Να οι φωλιές των πελαργών

Λείπουν, επικειται χειμών

Ειν το σχολείο παρακάτω

Όρθιο τι να καρτερεί..

Ενός λεπτού σιγή

Είναι παρούσες  οι ιτιές ,

 Έχουν τα πέπλα μές στο ρέμα,

Στέλνουν τα δέοντα σε σένα

 Με τούτα και με κείνα χάνω

Του Αη Γιώργη 

Την πηγή

Πιο κάτω λείπουν οι μπαξέδες

Λείπουν τ’ αυλάκια,

Ντομάτας μνήμη που πλανάται,

Η μυρωδιά

Όσο για τις Μουριές δεν ξέρω.

Δεν πρόλαβα για να κοιτάξω,

Αν ειν’εδώ..

Πλάι στα καρδάματα,

Κατηφορίζοντας  κατρακυλώντας,

Βουτάω στης Λίμνης 

Μέσα τα ιάματα

Φανερά και με το Νόμο..

Δεν μου ‘χει τύχεi επί χρήμασι

Να μου ζητούν την ψήφο

Βέβαια κάτι είχα ακούσει

Συμβαίνει,λέει, εδώ στον τόπο μας,

Σε κεντρική περιοχή..

Εσύ να δείς τι χρήμα παίζει

Σε  χώρα πάμπλουτη και μακρινή

Χώρα οδηγό,

Χώρα υπόδειγμα,

Ονειρική

Μέχρι σου κάνουν το τραπέζι

Ως εν δυνάμει ψηφοφόρο,

Αρκεί  το έξοδο να δηλωθεί…

Η κ.Έλλη

Κάτι ψιθύριζαν στο χωριό για τους γάμους, τα παιδιά της,το βίο και την πολιτεία της.

Εκείνο που την οδήγησε στον κάμπο οπου’ναι οι ελιές,την προτελευταία της κατοικία, ήταν επιθυμία του δευτέρου συζύγου της.Ήθελε εκεί,είχε σπίτι εκεί

Ξανθά βαμμένα τα μαλλιά,γύρω στα εβδομήνταπέντε-θα ήταν ιδιαίτερα όμορφη κάποτε-περνούσε καθημερινά,χειμώνα καλοκαίρι από το δρόμο μας.Κάποτε γνωριστήκαμε  και για λίγον καιρό ανταλλάσσαμε επισκέψεις.Νοσταλγώ τις μαρμελάδεςτης.Με δύο και τρία και βάλε φρούτα-ροδάκινο,βερυκκοκο…Τα βάζα αραδιασμένα ψηλά στο ράφι…

Είχε πίεση συνήθως 18. Είχε δοκιμάσει άπειρους συνδυασμούς  φαρμάκων ..Φασόν τα λέγαν τότε τα αντίγραφα και τα ‘γραφαν κυρίως οι Αγροτικοί.Ωστόσο, όποιος συνταγογραφούσε κάτι σε Novartis ή άλλης σοβαρής  Εταιρίας, τον εκτιμούσαμε ως αδιάφθορο.Ανεπηρέαστο από τους φασονατζήδες.Τέτοια αξιοπρέπεια διέθεταν οι Γενικοί και πάνω γιατροί.

H κυρία Έλλη λοιπόν έχανε την ομιλητικότητά της μόνο αν τη ρωτούσα γιατί ανέβαινε στο χωριό κάθε μέρα  το καταμεσήμερο Ιούλιο, Αύγουστο μήνα, 20-30 λεπτά πεζοπορία μόνο ο πηγαιμός,η πίεση στα ύψη.Δεν αποκλείεται να χτύπαε και εικοσάρι.Μια τεράστια καπελαδούρα ήταν μια κάποια λύση μιας άλυτης υπόθεσης.Έμενε δυο τρεις ώρες στην αγορά,μόνο για να’ναι μες στον κόσμο,για να μιλάει με ανθρώπους.

Κανα δυο χρόνια πρέπει να έζησε υπ’ αυτές τις συνθήκες.Θα είχαν περάσει κάτι μήνες όταν η τελευταία της είδηση έφτασε σε μένα.

Ας ειν’παλιό το ποίημα

Tα θέματά σου απαιτούν νέους ανθρώπους γύρω

Δεν είμαι τόσο αφελής

Ζωή σου είναι και

Επιθυμείς

Νέα γυναίκα να σε εμπνέει

Της Τέχνης τα Μυστήρια

Με νέους τρόπους

Να σου λέει

Στις ατραπούς του χρόνου πια

Όσος κι αν μείνει

Τo oξυγόνο βέβαια,

Ποια ναφθαλίνη;

Δίπλα σου  όρθια  θα σταθεί

Και θα αξίζει

Θα είναι νια και δυνατή

Και θα ‘ναι Εκείνη

Άλλο κανάλι.

Δεν με καταλαβαίνεις,είπες

Είμαστε αδέρφια

Συνομήλικες σχεδόν

Με ίδιους φίλους,ίδια σχολειά

Τες εκκλησιές τες ίδιες

Γειτόνους ίδιους

Ίδια παιχνίδια

Η γλώσσα ίδια

Τι συζητούν στην τηλεόραση

Μ’΄έχει πονέσει το κεφάλι..