Στο ρυθμό της ψυχής..

Σαράντα μέρες έβρεχε

Δεν έπαψε στιγμή

Σαράντα μέρες έβρεχε

-Ο Ήλιος να μην έβγει..

Ήτανε στάλες σιγανές

Ήτανε δάκρυα

Μούσκεμα στοίβες χαρτομάντηλα.

Πόσο της πάνε της βροχής

Τα δάκρυα της αγάπης

Πόσο της πρέπει της σιωπής

Ο΄ήχος της βροχής…

  • Post
  • Block

No block selected.Open publish panel

  • Document
One-Time
Μηνιαία
Yearly

Make a one-time donation

Make a monthly donation

Make a yearly donation

Επιλέξτε ένα ποσό

$5.00
$15.00
$100.00
$5.00
$15.00
$100.00
$5.00
$15.00
$100.00

Or enter a custom amount

$

Your contribution is appreciated.

Your contribution is appreciated.

Your contribution is appreciated.

DonateDonate monthlyDonate yearly

Πώς της πηγαίναν της βροχής

Τα δάκρυα της αγάπης

Πόσο της πρέπει της σιωπής

Ο΄ήχος της βροχής…

Αλλού τα κακαρίσματα

Πρώτο ταξίδι εκτός,

Μέχρι τη Σόφια…

Νιώθω πλουταίνω

Σταθμός των τραίνων

Κτίσμα απέριττο

Παλιού καιρού,

Η ώχρα μνήμη

 Και Προμαχών

Κούλα και Βουλγαρία

Κάποια κυρία

  • Σόφια,νι πριέμα σζ ντ’ζντ (Η Σόφια μας υποδέχεται με βροχή)

Βρέχει!

Χαρά,καταλαβαίνω!

Οι πρώτες στάλες ανακούφιση

Η βλάστηση πυκνώνει..

Από την πόλη έρχομαι

Η Σόφια πόλη με μπαξέ

Από την πόλη έρχομαι

Γεντί Κουλέ με ρετιρέ

Από την πόλη έρχομαι

-Μα στην κορφή πώς έφτασε;

Οι δεν και οι δεν…

Έχει πρηστεί το πόδι μου και έφτασε στα δάχτυλα.Πώς να ζητήσω ο,τιδήποτε.Με έχουν βαρεθεί.Έχει ο καθένας τα δικά του και μάλιστα μέρες πού ‘ρθαν.

Όσο για το πώς συμπεριφέρεται ο καθένας στο θέμα ιού και περιορισμού,μεγάλη είναι η απόκλιση,άλλοι φοβούνται και ζητούν να ενταθούν τα μέτρα , άλλοι διαμαρτύρονται και απαιτούν χαλάρωση

Παράθυρο

Εδώ ειν’ ο Παράδεισος,

Των δέντρων τα φυλλώματα

Πράσινα,ασημοπράσινα,

Οργιάζουν

Κλήματα πάνω τους λικνίζονται

Και κάτι καμπανούλες

Κανένας δεν τις σπέρνει

Φυτρώνουν όπου να ‘ναι

Στην τύχη τώρα βρέθηκαν

Ανάμεσα στις φραουλιές

Και μωβ και φούξια και λιλά

Σκαρφάλωσαν στην πέργκολα

Μαζί με τ’ αυγουστιάτικα

Σταφύλια τα μοσχάτα…